LGBTIQ+ gazteen % 35,5ek soilik uste du garrantzitsua dela bikotekidea izatea. Gazte zisheterosexualen artean, berriz, proportzioa % 52,2ra iristen da. Halere, bikotekideari garrantzi txikiagoa emateak ez du esan nahi kontrol-dinamikak desagertzen direnik. Kolektiboko gazteen % 32,5ek adierazi du bikotekidearen haserrea jasan duela mezu edo deiei berehala ez erantzuteagatik, kolektiboko kide ez direnen % 20,3ren aldean.
Kontraesan horrek zeharkatzen du Fad Juventud erakundeak 2025eko Gazteria eta Genero Barometroko datuetatik abiatuta egindako ‘Las relaciones en el colectivo LGBTIQ+’ txostena. Bikotekideak zentralitatea galtzen du, eta maitasun erromantikoaren inguruko ideia batzuek onarpen txikiagoa dute; hala ere, zaintza, kontrol eta indarkeria modu jakin batzuk presente daude oraindik ere harremanetan.
Fad Juventudeko zuzendari nagusi Beatriz Martín Padurak ohartarazi duenez, “gazteriaz singularrean hitz egiteak gazte bakoitzari desberdin eragiten dioten desberdintasunak bistatik galtzea eragin diezaguke, eta desberdintasun horiek eguneroko hainbat alderdi baldintzatzen dituzte, hala nola harremanak izateko, bikotea osatzeko edo indarkeriari aurre egiteko modua”.
Bikotekidea izateak garrantzi txikiagoa du
Bikotekidea izatea ohikoa da bai LGBTIQ+ kolektiboaren barruan, bai kanpoan. Gaur egun, gazteen erdiek gutxi gorabehera bikotekidea dute; hamarretik hiruk iraganean izan dute, eta hamarretik bik ez dute inoiz bikotekiderik izan.
Emakumeek gizonek baino maizago izaten dute bikotekidea, bai kolektiboaren barruan, bai kanpoan. LGBTIQ+ emakumeen % 56,3k bikotekidea du gaur egun, gizonen % 40,1en aldean. Gazte zisheterosexualen artean ere joera bera errepikatzen da: emakumeen % 61,4k eta gizonen % 47,8k dute bikotekidea.
Gizon homosexualak dira inkestaren unean bikotekidea dutela gutxien adierazten dutenak; hirutik batek soilik dio bikotekidearekin dagoela. Gainera, % 32,4k ez du inoiz bikotekiderik izan, gizon bisexualen arteko proportzioaren antzekoa (% 29,0). Kontrako muturrean, berriz, emakume homosexualen % 5,5ek soilik adierazi du inoiz bikotekiderik izan ez duenik.
Alderik nabarmenena bikotekidea izatearen garrantziaz galdetzean agertzen da. Gazte zisheterosexualen % 52,2k uste du oso edo nahiko garrantzitsua dela, LGBTIQ+ gazteen % 35,5en aldean. Eta distantzia are handiagoa da garrantzi-mailarik handienean. Kolektiboko gazteen % 5,2k soilik uste du bikotekidea izatea “oso garrantzitsua” dela, gazte zisheterosexualen % 21,1en aldean.
LGBTIQ+ gizonen % 39,7k uste du bikotekidearen kokapena uneoro jakin behar dela, inkestatutako gainerako profil guztien gainetik
LGBTIQ+ kolektiboaren barruan ere ez dago bikotea ulertzeko modu bakar bat. Pertsona homosexualen ia lautik batek (% 22,8) uste du bikotekidea izateak garrantzi txikia duela edo batere garrantzirik ez duela. Pertsona bisexualen artean, proportzioa % 10 ingurukoa da.
Bikote monogamoak gehiengoaren aukera izaten jarraitzen du. Hamar gaztetik zazpik nahiago dute, LGBTIQ+ kolektiboaren barruan zein kanpoan. Aitzitik, LGBTIQ+ gizonak gehiago aldentzen dira eredu horretatik: % 15,2k nahiago ditu noizbehinkako eta konpromisorik gabeko harremanak, aztertutako taldeen arteko proportziorik handienarekin. Kontrako muturrean emakume homosexualak daude; horien % 94,5ek harreman monogamoa nahiago du.
Emakumeen eta gizonen arteko aldea txikiagoa da LGBTIQ+ kolektiboaren barruan monogamia aukeratzeari dagokionez ere. Kolektiboko emakumeen % 74,3k eta gizonen % 65,8k nahiago dute harreman mota hori. Gazte zisheterosexualen artean, berriz, aldea 15,1 puntukoa da; izan ere, emakumeen % 78,0k eta gizonen % 62,9k egiten dute monogamiaren alde.
Maitasun erromantikoaren mitoak
LGBTIQ+ pertsonek garrantzi berezia ematen diete komunikazioari, berdintasunari eta bikotearen barruko norberaren espazioari. % 88,5ek uste du komunikazio ireki eta zintzoa dela harreman osasuntsu baten oinarria; gazte zisheterosexualen artean, berriz, % 80,9k pentsatzen du hori. Era berean, ez dago hain zabalduta bikotekidea izateak beste pertsonari erabat entregatzea dakarrelako ideia. Kolektiboko gazteen % 38,7k soilik partekatzen du ideia hori, gainerako gazteen % 49,7ren aldean.
Antzeko aldea ageri da harremanen iraupenaz hitz egitean ere. LGBTIQ+ gazteen % 40,8k uste du bikote-harreman bati ekitean bizitza osorako izango dela pentsatu behar dela. Gazte zisheterosexualen artean, proportzioa % 47,6raino iristen da.
Desberdintasun horiek maitasun erromantikoarekin gehien lotzen diren ideia batzuetan ere islatzen dira. LGBTIQ+ pertsonen % 11k soilik uste du jeloskortasuna maitasun-proba dela, gazte zisheterosexualen erdiak baino gutxiagok (% 24,4). Era berean, gutxiago dira benetako maitasunak dena barkatu behar duela uste dutenak, baita sufrimendua ere: % 14,1, gainerakoen % 22,7ren aldean.
Pertsona homosexualen ia lautik batek (% 22,8) uste du bikotekidea izateak garrantzi txikia duela edo batere garrantzirik ez duela, pertsona bisexualen arteko % 10 ingururen aldean
Nolanahi ere, alde nabarmenak daude kolektiboaren barruan bertan. LGBTIQ+ emakumeak dira ideia horietatik urrunen agertzen direnak. % 6,3k baino ez du uste jeloskortasuna maitasun-proba denik, eta % 7,1ek uste du benetako maitasunak dena barkatzen duela. LGBTIQ+ gizonen artean, ehuneko horiek % 19,5era eta % 27,4ra igotzen dira, hurrenez hurren.
Kolektiboko gizonak dira, halaber, kontrol-modu batzuk gehien babesten dituztenak. % 39,7k uste du harreman batean bikotekidea une oro non dagoen jakin behar dela, talde guztien arteko ehunekorik handiena. Aldiz, LGBTIQ+ emakumeek erregistratu dute baxuena, % 23,9rekin.
Sexu-orientazioari dagokionez, pertsona bisexualek erakusten dute bikoteari buruzko ikuspegi ez hain tradizionala. % 11,7k baino ez du uste normala dela bikotekidearen mugikorra begiratzea zer egiten duen jakiteko, eta % 11,5ek uste du benetako maitasunak dena barkatzen duela. Pertsona homosexualen artean, aldiz, babes handiagoa dago bikotekidea uneoro non dagoen jakitearen eta haren mugikorra begiratzearen alde.
Indarkeria ohikoagoa da
Harremanei buruzko ikuspegi berdinzaleagoa izan arren, LGBTIQ+ kolektiboko gazteek beren bikote-harremanetan indarkeria-mota batzuk maizago jasan dituztela adierazi dute. Adibidez, % 32,5ek adierazi du bikotekidea haserretu egin dela haren mezuei edo deiei berehala erantzun ez dienean, kolektiboko kide ez diren gazteen % 20,3ren aldean.
Ohikoagoak dira, halaber, irainak eta umiliazioak (LGBTIQ+ gazteen % 23,5ek jasan ditu, gainerakoen % 14,7ren aldean), baita lagunekin harremana izatea eragozteko saiakerak ere: % 22,1ek jasan ditu, % 14,8ren aldean.
Kontrolerako beste modu batzuk ere nahiko ohikoak dira, hala nola norekin hitz egin daitekeen edo norekin ez esatea, mugikorra begiratzea edo sare sozialetako eduki jakin batzuk ezabatzeko eskatzea.
Aldea ez da kontrol digitalera mugatzen. Bikotekidea izan duten LGBTIQ+ gazteen % 19,4k adierazi du nahi ez zuenean sexu-harremana izatera behartu dutela. Gazte zisheterosexualen artean, zifra % 11,4koa da.
Baina esperientzia horiek guztiak ez dira ohikoagoak LGBTIQ+ gazteen artean. Esaterako, kokapena etengabe kontrolatzea kolektiboko gazteen % 16,4an ageri da, zisheterosexualen artean erregistratutako % 17,1 baino zertxobait beherago. Era berean, badira antzeko ehunekoak edo txikiagoak dituzten bestelako jokabideak ere; hala nola bikotekideak harremana uztea erabakitzen badu hari kalte egiteko mehatxua egitea edo baimenik gabe irudi intimoak zabaltzea.
Bikotekidea izan duten LGBTIQ+ gazteen artean, hamarretik hiru inguruk ez du inolako indarkeria motarik identifikatzen. Gazte zisheterosexualen artean erregistratutakoaren oso antzeko proportzioa.
Metatutako indarkeria
Gazte zisheterosexualekiko alde nagusia indarkeria agertzen denean duen intentsitatean dago: LGBTIQ+ gazteen % 29,9k lau eta bederatzi indarkeria mota artean jasan ditu, gazte zisheterosexualen % 20,3ren aldean.
Kolektiboaren barruan, LGBTIQ+ emakumeen % 36,6k adierazi du lau eta bederatzi indarkeria mota artean jasan dituela, gizonen % 17,7ren aldean.
Pertsona bisexualek jasaten dute indarkeria maiztasun handienarekin. % 34,9k lau eta bederatzi indarkeria mota artean jasan ditu, pertsona heterosexualen % 21,5en eta homosexualen % 17,4ren aldean.
Eta emakume bisexualak dira indarkeria behin eta berriz gehien jasan dutenak: % 40,6k lau eta bederatzi indarkeria mota artean bizi izan ditu. Emakume bisexualen laurdenak baino ez du adierazi indarkeriarik jasan ez duela.
Kontrako muturrean, pertsona homosexualen % 36,9k dio ez duela bikote-harremanetan inolako indarkeriarik jasan, pertsona heterosexualen % 30,2ren eta bisexualen % 26,4ren aldean.
Generoaren arabera, emakume homosexualen % 44,9k ez du inoiz bikotekidearen aldetik horrelako jokabiderik jasan, gizonen % 29,4ren aldean.
Gizonen artean, homosexualak eta bisexualak dira indarkeria mota bat eta hiru artean jasan izana gehien adierazi dutenak, % 46,5 eta % 42,7, hurrenez hurren, gizon heterosexualen artean erregistratutako % 37,1aren gainetik.
Fad Juventud erakundearen azterlanak erakusten duenez, LGBTIQ+ gazteek kontrol-jokabideak babesten ez badituzte ere, hainbat indarkeria mota maizago jasan izana adierazten dute, eta esperientzia gehiago metatzen dituzte horiek agertzen direnean. Eta erabat argi geratzen den zerbait da ez dagoela bikote-harremanak bizitzeko LGBTIQ+ esperientzia bakarra.
Bikotekidea izateko presio txikiagoa, baina itxura fisikoagatik handiagoa
Harreman sexual eta afektiboetan, LGBTIQ+ gazteek gainerakoek baino presio txikiagoa sentitzen dutela adierazi dute
LGBTIQ+ gazteek adierazi dute presio sozial txikiagoa sentitzen dutela bikotekidea izateko edo harreman sexoafektiboak izateko garaian. Salbuespena fisikoki erakargarria izateko presioa da: kolektiboko % 40,6ri eragiten dio, gainerakoen % 32,0ren aldean. Ondoren dator bikotekide egonkorra izateko presioa; LGBTIQ+ gazteen % 19,9k sentitzen du, kolektiboko kide ez direnen % 24,3ren aldean.
Generoak desberdintasun argiak markatzen ditu. LGBTIQ+ emakumeek sentitzen dute presiorik handiena erakargarri agertzeko. % 44,5ek aitortu du presio hori, kolektibotik kanpoko emakumeen % 38,1en aldean. Aldiz, gizonek emakumeek baino presio handiagoa sentitzen dute ligatzeko orduan ekimena hartzeko. LGBTIQ+ gizonen % 18,1ek eta kolektibotik kanpoko gizonen % 18,9k adierazi dute presio hori sentitzen dutela, emakumeen % 7,0ren eta % 8,7ren aldean, hurrenez hurren.
Generoa eta sexu-orientazioa gurutzatzean, emakume homosexualek sentitzen dute presiorik handiena beren itxura fisikoagatik: % 47,5ek, emakume bisexualen % 42,7ren eta heterosexualen % 40,1en aldean. Kontrako muturrean, emakume homosexualen % 2,7k baino ez du adierazi bikotekide egonkorra izateko presioa sentitzen duela, aztertutako talde guztien arteko proportziorik txikiena.
Datu horiek bikotekide izatearekin zein harreman sexual eta afektiboekin lotutako presioei baino ez diete egiten erreferentzia. Barometroak beste presio sozial batzuk ere aztertzen ditu, hala nola lan- edo ikasketetan arrakasta izateko presioa, beste pertsonen zaintza emozionalaren ardura edo etxeko lanak. Eremu horiek guztiak kontuan hartuta, LGBTIQ+ gazteen % 99,1ek adierazi du nolabaiteko presio soziala sentitzen duela, gainerakoen % 92,3ren aldean.
